27 Aralık 2010 Pazartesi

KAR ŞİİRLERİ





   1.Her şeyi unutursam kendimi nerede bulurum?”sana daha esaslı bir yalnızlık verilecek”diyen bir sesin içinde mi? veda niyetine alımlanan dünya ve yazıda ölüm anlamına gelen dağların kışı.yaz göğünün mutluluk dedirten dağlarına karşı.

   2.bir çekyat bi çaydanlık ve bir vcd ile bir ömür.tepsi hazırlamak deyiminin buradan sonsuza açılan tahta kapıları.”bana yaslanmak istedi ya da omuzlarımızın birbirine değmesinden habersiz gibiydi ve bunu  benim yazı için işaret fişeği saymamdan habersiz”.yazmak:kaybolmak ve bulunmak için yaptığım koşular.

   3.şöyle olmuş:ayşe evi sessizliklerle döşemiş.ben gelip çarpmışım sessizliklerine.vandaki yıllar boyunca özne ayşeymiş.ben onun kullandığı bir kelimeymişim.ona böyle yakalanmış ve sessizliğine hapsedilmişim.bunları ters bir bilinç akışıyla yakaladığımda daha küçüğüm.büyük ve beni yutan bir göz onunki.sanki,sonradan her şeyi ondan dinleyen biri her şeyi farklı algılamış.

   4.sen bana bakıyorsun ve hiçbir şey görmüyorsun.elbisen hususen siyahi.beni ne çok görmüyorsun.hala senin havandan bir parça.yine de tekrar yaratamıyorum seni.demek böyle yazının yarattığı kurgulanmış ölümle ölünecek.

   5.anlatmak... anlatmak... bakışlarınız yoğunlaştıkça uzaklaşıyor.anlattıkça ele geçirilen zarif bir hayvan gibi yokluğumu size saklıyorum.

  6.duvarları eskimiş tozları yepyeni bir ev.ikimiz de oraya ait olamadık.baktıkça indiğim derinliklerden kendimi toplayarak bu çöle geldim.

   7.şimdi: mesela kibritten çıkan sesin gürültüsü beni bu yazının sınırlarına dek korkutuyor. OLAMAMAK! OLAMAMAK!

 27 EYLÜL 2006

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder