18 Şubat 2012 Cumartesi

DENİZE BAKMAK


Kalbim Türkçenin bir odası haline geliyor
Ben bir toz bulutuyum sana bakınca
Sen benden eksilenleri topluyorsun, aşk oluyor bu
Kendime sessiz cümleler kuruyorum
Sen beni anlıyorsun ellerin acıdığında

Ben bir uykusuzluğu sığdırıyorum ömrümün sonuna

Sonra İstanbul’da, tramvay geçiyor eski taşların önünden
Güneş alnından öpüyor yalnızlığımın
Ben bir düş damlasıyım deniz bana bakınca

Sen, ikimizin arasındaki boşluksun aslında

Bir Nokta - Ağustos 2009

                                                                                 


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder